Vier sterren in de Volkskrant voor ‘Gebroken Wit’


Afgelopen vrijdag verscheen een lovende recensie in de Volkskrant over Gebroken Wit, de nieuwe roman van Astrid H. Roemer. Recensent Persis Bekkering beloont het boek met vier sterren en noemt het ‘een aangrijpend boek (…) misschien wel Roemers meest toegankelijke roman tot nu toe.’

Roemer hanteert in Gebroken Wit een aparte stijl, zonder aanhalingstekens en met ‘eigenaardige interpunctie’ die ‘aan een eigen, innerlijke logica voldoen’. Deze stijl is even wennen, maar werkt volgens Bekkering uitstekend. Het sleurt de lezer het naoorlogse Paramaribo in:

‘Het is opvallend hoe verfijnd Roemers gebruik van de monologue intérieur is geworden. Als een Caribische Virginia Woolf springt ze tussen de innerlijke levens van haar personages, die voelen, denken en geilen. Aanhalingstekens worden niet gebruikt, soms weten we niet precies of iets wordt gedacht of uitgesproken, maar die verwarring werkt hier wel; het dwingt tot nog beter lezen (…) Juist door dit soort eigenaardigheden graaft Gebroken Wit zich een weg naar de lezer. Het naoorlogse Paramaribo voelt tot aan de laatste bladzijde even heel dichtbij.’

U kunt de hele recensie hier teruglezen.


Over Gebroken Wit:

Oma Bee, Louise, Heli, Imker, Babs, Audi. Familienaam Vanta. In Gebroken Wit zijn ze aan elkaar verwant als de kleuren van gebroken zonlicht. De kleinkinderen van grootmoeder Vanta-Julienne worden geconfronteerd met hun eigen kwetsbaarheid als ze haar noodgedwongen bijstaan in de turbulenties van het dagelijks leven. Moeder Louise heeft ervaren dat het uiterlijk geen feit is, maar een omstandigheid die informeert over een geschiedenis van georganiseerd geweld in Afrika, Europa, Azië. Ze wonen in een Zuid-Amerikaanse kuststad die door vrouwen tot bestaan wordt gebracht, op een grondgebied dat mannen met haar natuurlijke grenzen insluit. Vooral in familiekring en gezin zijn de gevolgen voelbaar: zusjes Ethel en Laura zijn afwezig en vader Anton leeft niet meer. Terwijl getracht wordt oma Bee overeind te houden, zoekt iedere jonge Vanta naar een land om van te houden, een volk om bij te horen, een droom om voor te leven. Amsterdam heeft veel gehad aan Paramaribo. En omgekeerd?

Astrid H. Roemer (Paramaribo, 1947) ontving in 2016 de P.C. Hooft-prijs voor haar proza-oeuvre. Zij wordt zowel in Suriname als in Nederland geprezen om haar zinvolle inbreng in het publieke debat en haar eigenzinnigheid in het inmiddels uitgebreide oeuvre van poëzie, proza en dramateksten.