Groot interview met Arundhati Roy in NRC Handelsblad

Vandaag verscheen er een groot interview met Arundhati Roy in het NRC Handelsblad. Met Toef Jaeger sprak zij over de politieke situatie in India, en in het bijzonder in Kashmir, haar nieuwe boek Het ministerie van Opperst Geluk en het gebruik van fictie om belangrijke boodschappen over te brengen. Daarover zegt Roy: ‘Fictie is de enige manier. In non-fictie beargumenteer je wat er mis is aan de Indiase houding in Kashmir, in fictie zet je de wereld neer. Als je een wereld toont, ervaringen op papier zet, dan is dat veel meer waard dan welke boodschap ook.’ Over haar doel met Het ministerie van Opperst Geluk zegt Roy: ‘Ik ben dus op zoek naar verantwoording, ik wil medeleven oproepen. Dat is niet sarcastisch, boos of moedeloos, maar een poging om als Indiaas auteur ook te schrijven over je eigen rol, je eigen recente geschiedenis in plaats van een roman te maken over kolonialisme of imperialisme.’ Roy roept op om de dingen zo te beschrijven als ze zijn: ‘Er is een soort lichte druk om als romanschrijver vooral niet over de gruwelen te schrijven, alsof het niet gepast is als kunstenaar. Alsof geweld en bloed ten koste zouden gaan van de subtiliteit van je roman. Ik zou zeggen: zullen we daar eens mee stoppen met z’n allen?’

Het ministerie van Opperst Geluk wordt lovend ontvangen in binnen- en buitenlandse pers. Zo kreeg het boek onder andere vierenhalve bal in De Morgen en vier sterren in Knack. In Groot-Brittannië staat het boek momenteel op nummer 1 in de bestsellerlijsten. Er zullen nog interviews met Roy verschijnen in De Groene Amsterdammer en Trouw. 

Over Het ministerie van Opperst Geluk:

‘Hoe vertel je een versplinterd verhaal?
Door langzaam iedereen te worden.
Nee.
Door langzaam alles te worden.’

Het ministerie van Opperst Geluk neemt ons mee op een indringende reis door het Indiase subcontinent – van de nauwe straatjes in het oude Delhi en de blinkende winkelpromenades van deze snelgroeiende nieuwe wereldstad naar de besneeuwde bergen en de valleien van Kasjmir, waar oorlog vrede is en vrede oorlog, en waar zo nu en dan de ‘normaaltoestand’ wordt afgekondigd.

Anjum, die eerst Aftab heette, rolt een versleten Perzisch tapijtje uit op de gemeentebegraafplaats waar ze haar intrek heeft genomen. We maken kennis met de onverbeterlijke Saddam Hussein, de onvergetelijke Tilo, en de drie mannen die van haar houden – onder wie Musa, wiens lot net zo nauw verstrengeld is met het hare als hun armen ooit waren. Tilo’s huisbaas, een van haar andere minnaars, is als waarnemend hoofd van de Inlichtingendienst gestationeerd in Kaboel. Dan zijn er de twee Miss Jebeens: de eerste werd geboren in Srinagar en werd daar toen ze vier jaar was begraven op de overbevolkte Begraafplaats der Martelaren; de tweede werd rond middernacht gevonden in New Delhi op een betonnen stoep in een kribbe van afval.
Het Ministerie van Opperst Geluk is een aangrijpende liefdesgeschiedenis en een maatschappelijke aanklacht ineen, een hartverscheurend, duizelingwekkend verhaal, dat nu eens fluisterend, dan weer luidkeels wordt verteld, soms met een lach, soms door de tranen heen. De hoofdpersonen zijn allen beschadigd door de wereld waarin ze leven, maar hervinden hun kracht door de liefde die ze tegenkomen op hun pad, en door hoop te blijven houden. Ondanks hun kwetsbaarheid verliezen ze nooit de moed. Hun afzonderlijke, kleurrijke levens vervlechten zich in deze meeslepende, diepmenselijke roman, die de grenzen van de vertelkunst opnieuw definieert. Op elke pagina bewijst Arundhati Roy haar weergaloze schrijftalent.

Arundhati Roy (1961) kreeg voor haar debuutroman De God van Kleine Dingen, die in meer dan veertig talen werd vertaald, in 1997 de Booker Prize. Sindsdien publiceerde Roy vijf non-fictieboeken. Het ministerie van Opperst Geluk, haar tweede roman, verschijnt twintig jaar na haar debuut. Ze woont in Delhi.

‘Beter dan ooit.’  De Morgen, ****

‘In Het ministerie van Opperst Geluk haalt Roy twee decennia van schijnbare achterstand moeiteloos in met een wervelwind aan in elkaar grijpende verhalen.’  Knack,  ****