Interview met Lale Gül in Elsevier

Onlangs verscheen een interview met Lale Gül in Elsevier. Gül vertelt over haar recent verschenen debuutroman Ik ga leven en alles wat dit gedurfde boek binnen en buiten haar familie teweeg heeft gebracht. Ze heeft deze roman geschreven omdat ‘mijn ouders me niet accepteren. Er zijn nog heel veel rode grenzen. […] Uiteindelijk moet je kiezen: ervoor uitkomen of het geheim houden. Ik dacht: dan schrijf ik dit boek’.

Gül spreekt zich uit tegen de strenge islamitische regels waarmee ze is opgegroeid, in haar boek vertelt ze ‘over de bekrompenheid in haar milieu, over de verstikking over de jongens (‘de snikkels’) die wel van alles mochten, en over hoe ze een afvallige werd.’ Gül heeft het boek opgedragen aan haar oma en haar tienjarige zusje. Ze legt uit waarom: ‘Meisjes en jonge vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten, kunnen zich in mijn boek herkennen. Misschien werp ik alleen maar vragen op en zaai ik twijfel bij ze. Dat vind ik ook prima. Ze hoeven geen atheïst te worden of zo.’

U leest dit interview hier terug.

Over Ik ga leven:

‘Muziek mag niet, daten is verboden, het hebben van vrienden van het andere geslacht is onwettig, je leuk kleden en opmaken is ongepast, ’s avonds buiten zijn is niet geoorloofd, “vieze, immorele” films en series kijken is onaanvaardbaar (en dan bedoel ik geen porno, gewoon een film waarin wordt gezoend), het vieren van verjaardagen of andere heidense feestdagen mag niet, werken met mannen kan niet en ook uitgaan en feesten op festivals is verboden.’

Opgroeien in een streng islamitisch gezin betekent voor Büsra dingen stiekem doen. Stiekem make-up en sieraden dragen, laat thuiskomen, met jongens afspreken en alcohol serveren in een restaurant. Maar het betekent vooral: voortdurend vragen stellen.

‘Moet ik leven als een kamerplant? Moet ik in een huwelijk treden waar alle seks uit is geramd nog voordat het begonnen is, omdat mijn verwekkers een volstrekt humorloze, bloedeloze en Koranvaste lul voor mij hebben uitgekozen? En dan veranderen in een broedkip zoals alle vrouwen om me heen? En de rest van mijn bestaan op die manier slijten? Is dat waarvoor ik leef? Is God dan blij met mijn tragedie?’

In een ongekend eerlijk relaas onderzoekt Büsra met veel humor de grenzen van haar geloof en de gemeenschap waar ze in opgroeit. Als er iemand geen blad voor de mond neemt, is het Büsra wel.

Lale Gül (1997, Kolenkitbuurt, Amsterdam) studeert Nederlands aan de VU. Tot haar zeventiende ging ze in het weekend naar een Koranschool van Stichting Milli Görüş. In haar autobiografische debuutroman Ik ga leven betwist ze alles wat ze daar geleerd heeft en meer.