Sana Valiulina besproken in De Groene: ”Het gaat hier om een wonderlijke vorm van vertelkunst.”

Vandaag verscheen de bespreking van Een wolf bij zijn oren pakken van auteur Sana Valiulina in De Groene Amsterdammer. Recensent Christiaan Weijts schrijft positief  verrast over de ‘onderneming’ van Valiulina, waarin de schrijfster zich ten doel lijkt te hebben gesteld om een boek te schrijven dat uit de Oudheid zelf stamt.  ”En dat is nog gelukt ook.”

Uit de recensie: ”Als er al een centraal thema is aan te wijzen zou dat de universele vraag over noodlot tegenover de menselijke vrijheid kunnen zijn, maar het gaat hier vooral om een uitzonderlijke vorm van vertelkunst. Die put nadrukkelijk uit de wereld van ver vóór de roman, en hervindt daarmee een grillige onbevangenheid: achteloos meanderen van poëzie naar filosofie, van redevoering naar evocatie.”

Lees het hele artikel zelf hier terug!

________________________________________

Over Een wolf bij zijn oren pakken:

ls de bejaarde keizer Tiberius, die zich op Capri heeft teruggetrokken en per brief het Romeinse imperium regeert, op de rots naar de zeetelegraaf staat te turen wordt hij verteerd door angst. Zal zijn plan om de machtsbeluste Sejanus uit te schakelen slagen of wordt hij straks zelf vermoord, als het hem niet lukt om snel genoeg naar Syrië te vluchten? Sejanus zwaait immers al jaren de scepter over Rome en weet zich verzekerd van de steun der pretorianen. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hoe kon de keizer die niemand vertrouwde zijn lot leggen in de handen van deze omhooggevallen plattelandsridder? Wie is deze Sejanus en hoe zijn deze gebeurtenissen verbonden met het geheimzinnige banket dat vijftig jaar geleden plaats heeft gevonden?

Een wolf bij zijn oren pakken is een ongezellige familieroman over de machtigste geslachten van het keizerlijke Rome, verteld vanuit het perspectief van de ‘droevigste van alle mensen’, keizer tegen wil en dank Tiberius, en over de maakbaarheid van het leven en lot.

Sana Valiulina (Tallinn, 1964) studeerde in Moskou Noorse taal en letterkunde en woont sinds 1989 in Amsterdam. Ze schreef eerder Het kruis (2000), Vanuit nergens met liefde (2002), Didar en Faroek (2006, nominatie Libris Literatuur Prijs), Honderd jaar gezelligheid (2010), het bejubelde Kinderen van Brezjnev (2014) en Winterse buien (2016, winnaar Jan Hanlo Essayprijs).